dog3

Որպեսզի իրենց միայնակ չզգային, այր ու կին որոշեցին իրենց համար մի գեղեցիկ շան ձագ գնել: Նրանք սիրում էին շանը ու հոգ տանում նրա մասին, ինչպես սեփական որդուն հոգ կտանեին: Շունը մեծացավ ու դարձավ շատ խելացի, գեղեցիկ ու հասկացող` ու մի անգամ չի եղել, որ շունը փրկել է ընտանիքի կարողությունը բազմաթիվ գողերից: Նա հավատարիմ էր, նվիրված, սիրում ու պաշտպանում էր իր տերերին: Յոթ տարի անց (ինչ նրանք գնել էին այդ շանը) ամուսինները ունեցան իրենց երկար սպասված փոքրիկին: Նրանք երջանիկ էին: Փոքրիկը զբաղեցնում էր նրանց ամբողջ ժամանակը, իսկ շան համար նրանք այլևս ժամանակ չէին ունենում: Շունը զգում էր, որ այլևս պետք չէ ամուսիններին ու սկսում էր խանդել երեխային:
Մի անգամ ամուսինները փոքրիկին քնած տանն էին թողել, իսկ իրենք բակում զբաղվում էին տոնախմբության պատրաստությամբ: Երբ նրանք մտան տուն երեխային այցելելու` երեխային ննջասենյակից դուրս եկավ շունը: Վերջինս մռութը ամբողջությամբ պատված էր արյունով, իսկ շունը իրեն լավ զգալով` շարժում էր պոչը: Փոքրիկի հայրը մտածեց ամենավատը: Վերցրեց զենքն ու սատկացրեց շանը: Այնուհետև վազեց փոքրիկի ննջարան ու գետնին` փոքրիկի օրորոցի մոտ նկատեց հսկայական անգլուխ օձի: <<Ես սպանեցի իմ հավատարիմ շանը>> — շշնջաց տղամարդը` հազիվ զսպելով արցունքերը:
 

Այսօր հանդիպելով գեղեցիկ և իր հերթին շատ տխուր ուսուցանող պատմությանը, հասկացա մի բան. որ մենք հաճախ սխալ կարծքի ենք լինում մարդկանց նկատմամբ` չիմանալով նրանց արարքների դրդապատճառները: Ճիշտ է, մեք չենք սպանում նրանց, սակայն սպանում ենք մարդկային այն կարևոր հատկանիշը, որը կոչվում է վստահություն: Այս պատմությունից կարելի է եզրակացնել այն, որ չի կարելի մարդկանց մասին կարծիք կազմել` տեսնելով մարդկանց արարքները, այլ միայն կարելի է եզրակացության գալ այն ժամանակ, երբ մենք տեսնում են  թե ինչ նպաակով են նրանք գործել այդ արարքը:

Реклама